„Koneser”, zrealizowany w 2013 roku dramat obyczajowy z elementami thrillera, to przykład imponującego mistrzostwa w operowaniu materią filmową. Autorem scenariusza i reżyserem filmu jest włoski mistrz Giuseppe Tornatore, współtwórca oscarowego „Cinema Paradiso”. Reżyser słynący z opowiadania niebanalnych historii, zakorzenionych wprawdzie w kulturze włoskiej, jednakże przemawiających do widzów na całym świecie. Podobnie jak w swych najznamienitszych dziełach, przedstawia widzom historię niezwykłą, wielowymiarową i zasługującą na wielokrotne oglądanie. Głównym bohaterem "Konesera" jest Virgil Oldman, wybitny kolekcjoner i znawca sztuki, człowiek samotny, kulturowo wysublimowany, nieco cyniczny i nie mający sobie równych w handlu antykami. Kreowany brawurowo przez Geoffreya Rusha bohater, podejmuje się dokonać wyceny kolekcji dzieł sztuki, należących do niezwykle tajemniczej, ukrywającej się przed światem Claire Ibbetson (Sylvia Hoeks). Zafascynowany nie tyle wykonywaną pracą, co osobowością niezwykłej damy, daje się wciągnąć w wielowymiarową grę, odkrywając pierwszy raz w życiu zawiłości relacji damsko-męskich. Niebagatelną rolę w misternie skonstruowanej intrydze pełni ponadto niezwykły zabytkowy mechanizm, naśladujący ciało człowieka i odtwarzany mozolnie ze znalezionych w willi Claire fragmentów. W budowaniu fascynującej konstrukcji pomaga Virgilowi konserwator starych mechanizmów, Robert (Jim Sturgess), będący dlań z racji młodego wieku i doświadczenia z płcią piękną, swoistym przewodnikiem po zawiłościach kobiecej duszy. Akcja filmu Tornatore rozgrywa się przez większość czasu w nieokreślonym mieście w Europie, bohaterowie wprawdzie posługują się językiem angielskim, lecz nie implikuje to jednoznacznie miejsca akcji, niewątpliwie nasuwając skojarzenia z kulturą anglosaską. Wydaje się jednak, że dla opowiedzianej historii nie ma to nadmiernego znaczenia, ważna jest rozwijająca się powoli acz konsekwentnie intryga, niespieszne odkrywanie tajemnic bohaterów, wreszcie wspaniały, imponujący rozmachem i przewrotnością finał. Film włoskiego mistrza jest znamienitym przykładem wykorzystania medium kina do opowiedzenia fascynującej historii o uczuciach, kierujących od zarania dziejów ludzką egzystencją. Z jednej strony mamy do czynienia z niejednoznaczną historią miłosną, z drugiej zaś z opowieścią o potrzebie posiadania dóbr materialnych. Finałowe rozstrzygnięcie może skłaniać widzów do odmiennych wniosków niż głównego bohatera opowieści, lecz z pewnością nie jest to kwestia do jednoznacznego rozstrzygnięcia. Dlatego "Konesera" warto obejrzeć kilkakrotnie, z pewnością kolejne seanse pozwolą na spojrzenie na tę niezwykłą historię z różnych punktów widzenia. Film Giuseppe Tornatore wpisuje się znakomicie w uniwersum dotychczasowej twórczości reżysera, stając w jednym rzędzie z prawdziwymi majstersztykami, takimi jak "Malena", "Sprzedawca marzeń" czy "1900: Człowiek legenda", o oscarowym sukcesie z 1998 roku nawet nie wspominając. Z pewnością jednak nie byłby dziełem tak znamienitym bez wspaniałej, bezapelacyjnie mistrzowskiej kreacji Geoffreya Rusha. Ten pochodzący z Australii, lecz brytyjski aż do bólu aktor dźwiga na swych barkach całą opowieść, odkrywając powoli acz konsekwentnie meandry osobowości swego bohatera. Motywacja Virgila, nawet jeśli nie do końca zrozumiała dla widza, wydaje się być logicznym następstwem wspaniale wykreowanej postaci z krwi i kości, wzbudzającej na przemian niechęć, szacunek i litość odbiorców. Nie należy również zapominać o partnerujących Rushowi znakomitych aktorach z Sylvią Hoeks na czele, dla której "Koneser" stał się kołem zamachowym świetnie rozwijającej się kariery. Warto nadmienić, że dzieło Tornatore, obok głosów bezapelacyjnego zachwytu, spotkało się również z krytyką ze strony niektórych widzów czy recenzentów. Nie wszyscy zauroczyli się w takim samym stopniu opowiedzianą historią, zarzucając twórcom nieoryginalność, brak realizmu czy oczywistość pewnych fabularnych rozwiązań. Te zastanawiające głosy krytyki nie przeszkodziły filmowi w osiągnięciu dużej popularności na świecie i uzyskaniu szeregu nagród. "Koneser" to niepodważalne arcydzieło, jeden z tych filmów, które śmiało można zabrać na bezludną wyspę. (Paweł Kowalczyk - PBW w Łodzi)