Film Christophera Barratier to uniwersalne kino dla każdego, jednakże nadużyciem byłoby nazwanie dzieła francuskiego reżysera filmem "familijnym". Historia niezwykłego pedagoga pracującego z trudną młodzieżą, to utrzymana w klimacie filmów Giuseppe Tornatore krzepiąca opowieść o sile edukacji. "Pan od muzyki" oparty jest na retrospekcji, dwaj byli podopieczni domu poprawczego wspominają swego nauczyciela, nadzwyczaj skromnego człowieka, który na przekór twardym charakterom podopiecznych i uporowi dyrekcji wprowadza swoje metody wychowawcze. Istotą edukacji uprawianej przez pana Mathieu jest resocjalizacja przez muzykę. Pracę rozpoczyna od sprawdzenia umiejętności wokalno-muzycznych młodych ludzi, następnie formuje dziecięcy chór. Nieszablonowe techniki nauczania nie przypadają do gustu dyrektorowi placówki, który stara się przeciwstawiać łagodnemu podejściu do zjawiska resocjalizacji i rządzi poprawczakiem "twardą ręką". Ten klasyczny konflikt na gruncie edukacyjnym, przy niewątpliwych sukcesach w relacjach z podopiecznymi i wobec miejsca, w jakim znaleźli się jako ludzie dorośli, nie pozostawia wątpliwości kto w tej relacji postępuje słusznie. Ta urocza i znakomicie poprowadzona opowieść jest swoistym hołdem oddanym ludziom, którzy czują prawdziwe, szczere i nieskrępowane powołanie do zawodu nauczyciela. Film wywołuje skojarzenia z równie kultowym co sentymentalnym "Stowarzyszeniem Umarłych Poetów", jednakże na tle słynnego filmu Petera Weira prezentuje się zacnie i w niczym nie ustępuje mu pola. Co symptomatyczne dla filmów o resocjalizacji, nie udało się uniknąć naiwnie przedstawionych postaw ludzkich czy uproszczeń fabularnych, lecz mimo tych niedoskonałości film broni się bardzo dobrze. Znakomicie wykreowany klimat lat pięćdziesiątych przywodzi na myśl klasyczne filmy kinematografii europejskiej, postacie przedstawione są w sposób wyrazisty, co było zadaniem niełatwym ze względu na młodocianych odtwórców głównych ról. Wreszcie nie należy zapominać, iż film ma walor swoistej przypowieści, mówiącej w sposób niemalże symboliczny, co tak naprawdę stanowi sens edukacji i gdzie leży źródło sukcesów w dorosłym życiu. Dzieło Christophera Barratier warto polecić nie tylko osobom wykonującym odpowiedzialną i niewdzięczną pracę nauczyciela, lecz także ambitnej, uczącej się młodzieży, o ich rodzicach nie wspominając. (Paweł Kowalczyk - PBW w Łodzi)