Oto niezwykłe dzieło sztuki filmowej - bezapelacyjnie olśniewający, zrealizowany w czerni i bieli, współczesny niemy film Michela Hazanaviciusa. Zaiste diabelski, wręcz bezczelny pomysł stworzenia filmu niemego, stylizowanego na produkcje z lat 20. i 30., zrodzony w głowie francuskiego reżysera i scenarzysty, wywołał w roku swej premiery ogromny ferment w środowisku twórców, widzów i krytyków filmowych. Założenie było bardzo proste. „Artysta” z pozoru miał stanowić niewyszukaną fabularnie opowieść, osnutą wokół postaci Georga Valentina, nadzwyczaj popularnego gwiazdora kina niemego, nie potrafiącego pogodzić się z nadchodzącą ekspansją filmów dźwiękowych. Osi fabularnej czaru miała dodać historia rodzącego się uczucia między nim a wschodzącą gwiazdą Hollywood, Peppy Miller. W główne role wcielili się znakomici aktorzy francuscy - charyzmatyczny, mistrzowsko wystylizowany na artystę z początków wieku Jean Dujardin i fenomenalna, czarująca do granic wyobraźni, zarówno utrzymanym w stylistyce kina niemego aktorstwem, jak i samą urodą Berenice Bejo. Te proste założenia twórców, w połączeniu z wybitną pracą na poziomie poszczególnych elementów rzemiosła filmowego - od scenariusza poczynając a na montażu kończąc - sprawiły że powstało dzieło jedyne w swoim rodzaju, obsypane deszczem nagród i cieszące się zasłużenie ogromnym uznaniem kinomanów. Film zrealizowany w 99 procentach w formule kina niemego (zdarzają się trzy odstępstwa, podnoszące jeszcze bardziej walor artystyczny dzieła), odniósł sukces wśród współczesnych miłośników dziesiątej Muzy dzięki swej prostocie, bezpretensjonalności i znakomitej realizacji. Nie należy zapominać ponadto o wspaniałej roli psa Uggie, nad którego kreacją zachwycano się tak dalece, iż rozważano nagrodzenie go Oskarem, w nieistniejącej dotychczas kategorii „dla najlepszego aktora zwierzęcego”. Dzieło Hazanaviciusa z biegiem lat broni się doskonale i stanowi idealną odtrutkę dla zmęczonych wydumanym, przeintelektualizowanym kinem widzów. (PK)